این مطلب را در وبلاگ جدید هیچکجا می توانید بخوانید: www.hichkoja.blogspot.com

خاطره بمباران ممتد رژیم صدام هنوز جلوی چشمانم است. روزی که موشک خانه مان را لرزاند روزی که فرار کردیم و خیابان پر بود از کشته ها و مردمی که هر لحظه جان میدادند. هیچ کس اهمیتی نمی داد تا دوستان عراقی بلاخره تهران را زدند و چه خوب که زدند. مقامات فهمیدند که این بار ممکن است آن بچه هایی که یکباره خانه شان روی سرشان خراب می شود بچه های خودشان باشد. لذا آنها هم تعارف را کنار گذاشتند و شهرهای عراق را زدند تا اینکه عراقیها هم ادب شدند و کنار کشیدند.

امروز هم مدتهاست که مردم خوزستان هر روز جان میدهند. نه آفتابی و نه آسمان آبی دارند و نه طبیعتی. درد و مرض و گرفتاری سایه شوم مرگ و نفرین را تمام شهر گرفته است. و این همه دقیقا از زمان محمود بود!

چند روز است که این بحران به بقیه ایران هم کشیده شده است و دیری نخواهد گذشت که تهران را هم در هم خواهد نوردید. بگذار حاج آقا های تهران نشین هم بدانند که چه بر سر اهواز آوردند. ثروتمند ترین منطقه ایران به دلیل آنکه دولت "مهرورزی" پول تسطیح بیابانها را گم کرده بود و یا شاید به ونوزوئلا و حزب الله داده بود را خروش مرگ فرا گرفت.اگر چه هر خاکی به چشم هموطنی می رود دردی بر پیکره رنجور زخم خورده ایران می نشاند اما بگذار چند روز هم "مهرورزان"  مزه نفس تنگه و سوز چشم و طعم مرگ را بچشند.