حدود سه سال پیش تصمیمی گرفتم که شاید بسیاری از دوستان عزیز امروز در شرایط چند سال پیش من هستند. در همین چند روزه چند نفر از دوستان دانشگاهی ام و مهچنین تنی چند از دوستان عزیز که از طریق این وبلاگ با هم آشنا شدیم با برای مهاجرت و رفتن از ایران با من تماس گرفتند. حرف همه متاسفانه یک چیز است. "ما نمی توانیم در ایران زندگی کنیم چون افسرده می شویم". "زندگی در ایران سخت است" . و از این صحبت ها. این دوستان عزیزم حتی نمی توانستند چند سالی را صرف مراحل مهاجرت کردند. نمی دانم واقعا در ایران چه اتفاقی افتاده و چرا همه می خواهند بیرون از کشوذ بروند. اما توصیه دوستانه من به همه عزیزانی که این وبلاگ را می خوانند این است که عمر و سرمایه زندگی را به جیب شرکتها و... بریزند. مهاجرت در تمام دنیا امری رایج و قابل قبول است و انسانها همیشه برای یافتن موقعیت بهتر این ور و آن ور میرند. اما سیستم مهاجرتی هموطنان ایزانی را تنها می توان فرار نامید. برای مهاجرت باید شرایط را آماده کرد و چند سالی را با آرامش صرف این موضوع کرد و در همان حال نیز زندگی کرد و از زندگی لذت برد. زندگی را می بایست عزیز شمرد و برای آن ارزش قائل شد. آیا ارزشش را دارد که بهترین سالهای زندگی را تنها به دردسر و سختی گذراند. مهاجرت مراحلی دارد. و بهتر است قبل از آن مهارتهای کاربردی سرزمین مقصد را به دست آورد و زبان و ارزش های فرهنگی و اجتمایی جامعه مقصد را آموخت. نه آن که یکباره و به صورت آنی از جامعه بسته ایران وارد یک جامعه غربی با فرهنگ و آداب رسوم متفاوت شد آنهم با صرف دها ملیون تومان سرمایه زندگی که در غرب هم به این سادگیها به دست نمی آید.
البته برای همه اینگونه نیست. برای بعضی ها هم واقعا می صرفه که هر جور شده از ایران خارج شوند. حقوق کارگران ایرانی چیزی کمتر از ۲۰۰ هزار تومان است که به هیچ وجه جوابگوی آنها نیست. پس تحمل همه گونه سختی با دورنمای زندگی مرفه براب این هموطنان منطقی است. گروه دیگر هم افراد بسیار تاپ و درجه یک هستند که از طرف شرکتهای خارجی و با پیشنهاد حقوق های بسیار بالا .
