امروز به مناسبت خداحافظی یکی از اساتید مدعو به باکلاسترین رستوران و مهمان سرای دانشگاه یو کی ام دعوت شدم و به دین وسیله فاتحه رژیم غذایی که چند روز است شروع کرده ام خوانده شد. به مناسبت این برنامه بخور بخور تصمیم گرفتم کمی درباره غذاهای مالزی بنویسم.
انصافا باید گفت مالایی ها هم غذاهای خوشمزه ای دارند. شیوه خاص پخت مالزی عموما مورد پسند ایرانیان نیست و هموطنانمان زیاد جذب این غذاها نمیشوند. در این میان خانمها معمولا مشکلشان بیشتر است. اما انصافا بعضی از این غذاها واقعا خوشمزه اند و البته بسیار گران قیمت.
با توجه به رنگارنگ بودن مردم مالزی غذاهایشان هم متنوع است و هر قوم غذای خاص خود را دارد. رستورانهای چینی هندی تایلندی مالایی و جدیدا هم عرب و ایرانی را به وفور در مالزی می توان یافت. و در یک دکه رستورانی کوچک بر خلاف انتظار می توان بیش از بیست غذای مختلف سفارش داد. با انواع تعم ها و متاسفانه معمولا هر ۲۰ تاش هم مورد پسند سلیقله ایرانی نیست.
به طور عموم در مالزی تعداد رستورانها و غذاخوری ها به طرز وحشتناکی بالاست. اکثر مردم محلی در خانه هاشان حتی گاز خوراک پزی ماکرویو و... را ندارند. یک فلاسک چای یک نان گرم کن و گاهی یک پلوپز چیزی است که مخصوصا یک زوج جوان به آن بسنده می کنند. دانشجوهای ایرانی و مخصوصا خانم ها معمولا به اندازه یک خانواده مالایی وسیله منزل دارند. پس غذا را باید بیرون خورد. این رستورانهای تقریبا بک کلاس هم پذیرای همه قشری هستند. از دانشجو کارگر استاد و رئیس شرکت. و به طور کلی مالزیاهی مثل ما ایرانی ها اهل کلاس گذاشتن نیستند.
غذا خوردن یک مالایی شاید دو ساعت هم طول بکشد و در بین غذا انواع داستانها و صحبت ها نیز منتقل میشود. اینجا رستورانها چندان باکلاس نیستند در واقع می شود گفت اصلا نیستند مگر چند تا رستوران باکلاس مرکز شهر که برای ترکه کردن خارجی ها ایجاد شده اند.
نان در غذای شرقی ها جایی ندارد در عوض برنج و رشته را به وفور و در تمام وعده های غذایی می توان دید. من هم الان اعتراف میکنم که بعد از دوسال زندگی در مالزی تنها برنج می تواند گرسنگی ام را برطرف کند خلاصه مالایی شده ام.
غذاها عموما تند هستند. بسیار تنذ. اما این مربوط به شمال مالزی نیست. در شمال فلفل و کاری استفاده نمی شود.
سس ها و خورشتها معمولا شیرین هستند. مگر آنکه سفارش دهید که شکر نریزند.
نمک و ترشی در غذای مالایی جایی ندارد.
البته غذاهایی که به سبک چینی هستند از نظر ظاهری بسیار متفاوت با سایر غذاها می سباشند. غذای چینی هم معمولا همراه برنج یا رشته است. در بسیاری مواردغذاهای چینی و تایلند که نام غمومی تمیام را بر خود دارند آبکی هستند و تقریبا شبیه سوپ های خودمان درست می شوند. مشخصه ویژه غذای چینی استفاده از سبزیجات و عدم کاربرد گوشت قرمز (بیف) است. البته عمده غذاهای چینی گوشت خوک نیز جزئی از غذا می باشد و یا اینکه حداقل روغن خوک در پخت به کار میرود. که متاسفانه برای هموطنان مسلمانمان مشکل ساز است. البته چند رستوران چینی هم در کوالا لامپور غذای حلال ارائه می کنند اما با قیمت بالاتر
غذای چینی مالزی البته با غذای چینی چین کاملا متفاوت است. در مالزی چینی ها خیلی غذاها را مخلوط میکنند که سیستم چینی چین متفاوت است.
یک موضوع بسیار مهم دیگر در مالزی غذاهای دریایی است. آنها عاشق ماهی خرچنگ هشت پا میگو ده پا لاکپشت و اختاپوس هستند و از تمام اقوام از آنها استفاده می کنند. خرچنگ و ده پا غذای ویژه مراسم ها و جشن هاست. البته باز هم باید گفت که ایرانی ها تمایل چندانی به غذاهای دریایی ندارند. نمیدانم واقعا ذائقه ایرانی با این چیزها نا سازگار است یا اینکه به دلیل حرام بودن غذاهای دریایی غیر ماهی و میگو در مذهب شیعه هموطنان علاقه مند به این رسنتورانها نمی باشند.
