دیروز کتاب ایران وتنهایی آن نوشته محمدعلی اسلامی ندوشن را مطالعه کردم( یا بهتز بگویم شندیدم). این کتاب پاسخ به بسیاری از سوالات من را در مورد ایران و ایرانی بودن و دلایل تغییر رفتار ایرانیان و تبدیل ملت شاد ایران به مردمی غمگین و تا حدودی بی انگیزه و همچنین روح نا آرام ایرانی که دائم در پی تغییر و تحول است را در خود به همراه داشت.
خواندن این کتاب را به همه دوستان توصیه میکنم و فکر میکنم با فهمیدن آنکه چه بوده ایم و چه بر سر ما آمده و چند بار طعمه انتقام و کینه توزی اقوام مهاجم شده است و چه واکنشهایی داشته ایم، دلایل کافی و موجه و امروزی برای افتخار بر ایرانی بودنمان خواهیم یافت.
برای خود من نیز که با تاریخ ایران غریبه نیستم خواندن این کتاب بسیار جالب بود به گونه ای که برای اولین بار این حس در من به وجود آمد که مردم ایران همان مردم زمان کورش ها ، اشک ها و دیاکو ها هستند که با توجه به تغییر مولفه های محیطی رفتار متفاوتی را بر اساس سرشست ثابتشان انجام میدهند و همچنین می توان پیش بینی کرد که این مردم در مقابل سایر رویدادهای اجتماعی چه واکنشی انجام خواهند داد.
البته قبلا نیز کتاب بسیار زیبای "در کشور شورا ها " را از این نویسنده ارزشمند خوانده بودم. این کتاب شامل خاطرات نویسنده در سفر به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. متن و نگارش این کتاب به حدی جالب بود که دو روزه کتاب را تمام کردم و برای اولین بار یک تصویر واضح از کشور شوروی فارغ از همه سانسورهای راست و چپ در ذهنم مجسم شد. جسارت نویسنده در بیان نظراتش که با ساختار فکری محیط بسته فرهنگی ایران تفاوت دارد و همچنین عدم سانسور در بیان خاطرات همانند تعریف و تمجید های نویسنده از شراب روسی و خاطرات شادخواری نویسنده فضای واقعی کشور شوروی را به خوبی نشان میدهد. من در نوشته هایم چه آنهایی که در وبلاگ منتشر شده و یا نوشته هایی که بعدا منتشر خواهند شد عموما سعی کرده ام تقلیدی از سبک بیوگرافی نویسی این کتاب داشته باشم. البته متاسفانه مشغله بسیار زیاد مانع از ویرایش نوشته هایم شده به گونه ای که میشود گفت هیچ وقت نوشته های خودم را نخوانده ام و اصلاح نکرده ام مگر اینکه کسی در مورد آنها نظری داده باشد.
