بلاخره دوران پر فراز و نشیب فوق لیسانس به سر رسید و به لطف خداوند توانستم درسم را به پایان برسانم.

به زودی به احتمال زیاد از سرزمین زیبای مالزی برای همیشه به وطن عزیزم ایران و شهر عاشقان همیشه بیدار  اهواز میروم تا پس از نزدیک به دو سال دوری دیداری با خانواده و دوستانم داشته باشم و بعد شاید به سرزمینی دیگر بروم.

شاید وقتی دیگر خاطرات زیبایش را نوشتم اما واقعا اینجا باید زندگی کردن را آموخت. ایران کشور هفت هزار ساله کوروش داریوش فردوسی و مولانا امروز از لحاظ فرهنگی و اقتصادی از ملت ۵۰ ساله مالزی ضعیف تر است. صمیمیت و عشق هم کمتر است. چرا؟ بحث نق زدن نیست. همه ما فارق از هر اندیشه و مذهب به آبادانی کشورمان می اندیشیم و آن را دوست داریم اما واقعا چرا؟

اگر وقتی بود در موردشان بیشتر مینویسم.

اقامت در مالزی تمام شد اما شاید بهترین دوستان زندگیم را اینجا پیدا کردم و دوستی هایی که گسستنی نیست.

مدتی نسبتا طولانی از آغاز به کار این وبلاگ میگذرد و در این مدت با خیل عظیمی از دوستانی که مخصوصا برای پذیرش تحصیلی به دنبال اطلاعات بودند آشنا شدم . اما واقعا آیا این وبلاگ که هدف اطلی آن ارتباط با دوستان قدیمی نویسنده بود برای سایر دوستان نیز مفید بوده است یا نه؟
این وبلاگ یکی از قدیمی ترین وبلاگهای دانشجویی (قدیمی ترین در یو ام) بوده و البته برای مدت طولانی نیز به حالت تعلیق در آمد. در این وبلاگ همواره سعی میکردم مسائل مشکلات را به صورت واقع بینانه ای مطرح نمایم اما:
متاسفانه تعدادی از دوستان بنا را بر دید منفی من نسبت به مالزی گذاشتند و بیش از حد نسبت به مطالب نوشته شده حساس شدند. در حالی که به هیچ وجه منظور من بد بودن این سرزمین نبوده و نیست. به نظر من قسمتهایی از اینجا از بهشت به جا مانده اند و واقعا زیبا هستند. درس خواندن هم ارزان و لذت بخش است. اما باید به مشکلات نیز با دید واقعی نگریست و مانع آسیب دیدن از چیزهایی شد که قبلا بارها تجربه شده اند.
گل زیباست ولی موظب خارهایش نیز باید بود.
مورد دوم نگرانی دوستانی است که به طور مرتب از من به دلیل نوشتن چگونگی پذیرش و راهنمایی دانشجویان انتقاد میکنند و این گونه وبلاگها را موجب از سکه افتادن کسب و کارشان میدانند.
واقعا اینگونه نیست. اگر شرکتها و دوستان عزیز ارقام منطقی بگریند بهترین کار مراجعه به آنهاست. مشکل من با پرداخت ارقام نجومی و سرکیسه کردن دانشجویان است نه با دوستان عزیزی که به طور منصفانه کارهای اداری دوستان را انجام میدهند و گهگاه واقعا هم به صرفه و بدون اظطراب کارها را انجام میدهند.

بیش از یک و نیم سال از زمانی که برای آخرین بار از ایران خارج شدم می گذرد و همچنان زمان بازگشت به ایران که از 7 ماه پیش یک ماه آینده بود همان طور مانده است و دلیل آن هم نا آگاهی نسبت به وضعیت و قوانین تحصیلی دانشگاست.
به طور خلاصه مراحل فارغ تحصیلی بدین گونه است:
1- درخواست تعیین امتحان گیرنده سه ماه پیش از ارائه پایان نامه
2- تحویل پایان نامه به اساتید راهنما و انجام اصلاحات مورد نیاز( این مرحله در بهترین حالت و بهترین کیفیت کاری حدود 2 مته طول میکشد.)
3-ارائه پایان نامه به گروه علمی مربوطه. تعیین امتحان گیرنده داخلی و خارجی- تماس دانشگاه با اساتید ممتحن و قبول کردن پروژه برای امتحان
4- دفاع و ارائه عمومی پروژه
5-ایجاد ارتباط دانشگاه با اساتید ممتحن و ارسال پایان نامه ها(معمولا یک ماه طول میکشد)
6- آزمون پایان نامه ها( اساتید ممتحن در ابتدا دو ماه فرصت داوری داده میشود که تا سه ماه قابل تمدید است.)
7- ارسال نتایج به دانشگاه ، دپارتمان و جلسه دفاعیه( بین 15 تا 30 روز از آماده شدن نتایج اساتید امتحان گیرنده)
8- اعلام نتیجه. قبول: (اتفاقی نادر) برو به مرحله 10، قبول با اصلاحات :برو به مرحله 9، اصلاحات اساسی: یکسال فرصت برای انجام اصلاحات سپس به مرحله 5 برگرد. رد:( در مواردی مثل سرقت ادبی و یا ضعف شدید اصل موضوع) پایان نامه ی جدیدی با موضوع جدید و اساتید راه نمای جدید میتوان انتخاب نمود، در موارد سرقت موثر ادبی دانشجو اخراج میشود.
9-شش ماه فرصت برای انجام اصلاحات(دانشجو میتواند زودتر انجام دهد.) تایید اساتید راهنما مبنی بر انجام کامل اصلاحات.
10- تحویل 5 یا 6 کپی پایان نامه به دانشگاه
11- یک ماه بعد جلسه سنای دانشگاه و اعطای مدرک موقت
12- تسویه حساب با دانشگاه
13- آگوست سال آینده هم جشن فارق تحصیلی و اعطای مدرک اصلی انجام میشود.

من در مرحله 9 ام هستم