بلاخره دوران پر فراز و نشیب فوق لیسانس به سر رسید و به لطف خداوند توانستم درسم را به پایان برسانم.
به زودی به احتمال زیاد از سرزمین زیبای مالزی برای همیشه به وطن عزیزم ایران و شهر عاشقان همیشه بیدار اهواز میروم تا پس از نزدیک به دو سال دوری دیداری با خانواده و دوستانم داشته باشم و بعد شاید به سرزمینی دیگر بروم.
شاید وقتی دیگر خاطرات زیبایش را نوشتم اما واقعا اینجا باید زندگی کردن را آموخت. ایران کشور هفت هزار ساله کوروش داریوش فردوسی و مولانا امروز از لحاظ فرهنگی و اقتصادی از ملت ۵۰ ساله مالزی ضعیف تر است. صمیمیت و عشق هم کمتر است. چرا؟ بحث نق زدن نیست. همه ما فارق از هر اندیشه و مذهب به آبادانی کشورمان می اندیشیم و آن را دوست داریم اما واقعا چرا؟
اگر وقتی بود در موردشان بیشتر مینویسم.
اقامت در مالزی تمام شد اما شاید بهترین دوستان زندگیم را اینجا پیدا کردم و دوستی هایی که گسستنی نیست.
+ نوشته شده توسط علیرضا در پنجشنبه بیست و ششم مهر 1386 و ساعت
2:0 |
